Python 2 & virtualenv

Ważne

Ten tekst napisany został z myślą o Pythonie w wersji 2.7. Przeczytaj nowszy post, jeśli szukasz informacji o wirtualnym środowisku w Pythonie 3.

Wirtualne środowisko pozwala zarządzać pakietami bez ingerencji w systemową instalację Pythona.

Instalacja virtualenv jest dość prosta i sprowadza się do:

pip install virtualenv

Prawdopodobnie, oprogramowanie znajduje się także w repozytorium Twojej dystrybucji Linuksa - w Debianie (i dystrybucjach Debiano-pochodnych) jest to pakiet python-virtualenv.

Utworzenie wirtualnego środowiska jest możliwe za pomocą polecenia virtualenv, argumentem do programu jest nazwa środowiska (w poniższym przykładzie webenv):

virtualenv webenv

Do aktywacji środowiska służy polecenie source. Parametrem jest ścieżka do skryptu, który odpowiednio zmienia zmienne środowiskowe (np. PATH, PS1):

source webenv/bin/activate

Po aktywacji możemy używać poleceń związanych z pythonem. Przyładowo, instalację Django w wersji 1.8.13 wykonujemy poleceniem:

pip install Django==1.8.13

Innymi komendami, które warto znać, są:

pip freeze > nazwa_pliku

oraz:

pip install -r nazwa_pliku

Pierwsze polecenie polecenie tworzy plik, którego zawartością jest lista zainstalowanych w środowisku pakietów, wraz z ich wersjami. Często taki plik nosi nazwę requirements.txt, a tutaj jego przykład. Tworząc nowe, czyste środowisko możemy wczytać taką listę i zainstalować pakiety w niej zawarte (drugie polecenie).

Poniżej, jak zawsze dobre linki, w których znajdziesz więcej informacji na temat virtualenv. Ciekawym rozwiązaniem jest virtualenvwrapper, którego tutaj nie przedstawiłem, gdyż jest to tylko «nakładka» na polecenia virtualenv.

Dezaktywacji wirtualnego środowiska dokonujemy za pomocą polecenia:

deactivate