Python 2 & virtualenv

Opublikowano: 08-05-2016



Wirtualne środowisko pozwala zarządzać pakietami bez ingerencji w systemową instalację Pythona.

Z uwag czysto redakcyjnych, ten tekst napisany został z myślą o Pythonie w wersji 2.7. Przeczytaj nowszy post, jeśli szukasz informacji o wirtualnym środowisku w Pythonie 3.

Instalacja virtualenv jest dość prosta i sprowadza się do:

pip install virtualenv

Prawdopodobnie, oprogramowanie znajduje się także w repozytorium Twojej dystrybucji Linuksa - w Debianie (i dystrybucjach Debiano-pochodnych) jest to pakiet python-virtualenv.

Utworzenie wirtualnego środowiska jest możliwe za pomocą polecenia virtualenv, argumentem do programu jest nazwa środowiska (w poniższym przykładzie webenv):

virtualenv webenv

Do aktywacji środowiska służy polecenie source. Parametrem jest ścieżka do skryptu, który odpowiednio zmienia zmienne środowiskowe (np. PATH, PS1):

source webenv/bin/activate

Po aktywacji możemy używać poleceń związanych z pythonem. Przyładowo, instalację Django w wersji 1.8.13 wykonujemy poleceniem:

pip install Django==1.8.13

Innymi komendami, które warto znać, są:

pip freeze > nazwa_pliku

oraz:

pip install -r nazwa_pliku

Pierwsze polecenie polecenie tworzy plik, którego zawartością jest lista zainstalowanych w środowisku pakietów, wraz z ich wersjami. Często taki plik nosi nazwę requirements.txt, a tutaj jego przykład. Tworząc nowe, czyste środowisko możemy wczytać taką listę i zainstalować pakiety w niej zawarte (drugie polecenie).

Poniżej, jak zawsze dobre linki, w których znajdziesz więcej informacji na temat virtualenv. Ciekawym rozwiązaniem jest virtualenvwrapper, którego tutaj nie przedstawiłem, gdyż jest to tylko 'nakładka' na polecenia virtualenv.



Pytanie lub komentarz? Zostaw wiadomość!

Powiedz proszę, czy podobał Ci się ten wpis. Chętnie podyskutuję i odpowiem na dodatkowe pytania.

Comments powered by Disqus