Python 3 & venv

Informacja

Mogą Ciebie również zaintersować artykuły:

Wirtualne środowisko pozwala zarządzać pakietami bez ingerencji w systemową instalację Pythona.

Moduł venv odpowiedzialny za tworzenie wirtualnego środowiska dostarczany jest wraz z domyślną instalacją od Pythona 3.3. Przeczytaj artykuł o virtualenv, jeśli szukasz uniwersalnego rozwiązania do wykorzystania z Pythonem 2 oraz 3.

W niektórych dystrybucjach Linuksa (np. Debian/Ubuntu) może być konieczne doinstalowanie dodatkowego pakietu zawierającego moduł venv.

Polecenie dla dystrybucji Debian/Ubuntu instalujące moduł venv:

sudo apt-get install python3-venv

Utworzenie wirtualnego środowiska jest możliwe za pomocą polecenia python -m venv, argumentem do modułu jest nazwa środowiska (w poniższym przykładzie webenv):

python -m venv webenv

Do aktywacji środowiska w systemie Linux służy polecenie source. Parametrem jest ścieżka do skryptu, który odpowiednio zmienia zmienne środowiskowe (np. PATH, PS1):

source webenv/bin/activate

Po aktywacji możemy używać poleceń związanych z pythonem. Przyładowo, instalację Django w wersji 1.8.13 wykonujemy poleceniem:

pip install Django==1.8.13

Innymi komendami, które warto znać, są:

pip freeze > nazwa_pliku

oraz:

pip install -r nazwa_pliku

Pierwsze polecenie polecenie tworzy plik, którego zawartością jest lista zainstalowanych w środowisku pakietów, wraz z ich wersjami. Często taki plik nosi nazwę requirements.txt, a tutaj jego przykład. Tworząc nowe, czyste środowisko możemy wczytać taką listę i zainstalować pakiety w niej zawarte (drugie polecenie).

Dezaktywacji wirtualnego środowiska dokonujemy za pomocą polecenia:

deactivate