Python & virtualenv

Opublikowano: 21-07-2018



Wirtualne środowisko pozwala zarządzać pakietami bez ingerencji w systemową instalację Pythona.

Z uwag czysto redakcyjnych, ten tekst napisany został z myślą o Pythonie w wersji 3.6. Przeczytaj starszy post, jeśli szukasz informacji o wirtualnym środowisku w Pythonie 2 (w Pythonie 3 nadal można korzystać z omawianego tam narzędzia virtualenv).

Moduł venv odpowiedzialny za tworzenie wirtualnego środowiska dostarczany jest wraz z domyślną instalacją Pythona 3.6. W niektórych dystrybucjach Linuksa (np. Debian/Ubuntu) może być konieczne doinstalowanie dodatkowego pakietu zawierającego moduł venv.

Polecenie dla dystrybucji Debian/Ubuntu instalujące moduł venv:

sudo apt-get install python3-venv

Utworzenie wirtualnego środowiska jest możliwe za pomocą polecenia python -m venv, argumentem do modułu jest nazwa środowiska (w poniższym przykładzie webenv):

python -m venv webenv

Do aktywacji środowiska służy polecenie source. Parametrem jest ścieżka do skryptu, który odpowiednio zmienia zmienne środowiskowe (np. PATH, PS1):

source webenv/bin/activate

Po aktywacji możemy używać poleceń związanych z pythonem. Przyładowo, instalację Django w wersji 1.8.13 wykonujemy poleceniem:

pip install Django==1.8.13

Innymi komendami, które warto znać, są:

pip freeze > nazwa_pliku

oraz:

pip install -r nazwa_pliku

Pierwsze polecenie polecenie tworzy plik, którego zawartością jest lista zainstalowanych w środowisku pakietów, wraz z ich wersjami. Często taki plik nosi nazwę requirements.txt, a tutaj jego przykład. Tworząc nowe, czyste środowisko możemy wczytać taką listę i zainstalować pakiety w niej zawarte (drugie polecenie).



Pytanie lub komentarz? Zostaw wiadomość!

Powiedz proszę, czy podobał Ci się ten wpis. Chętnie podyskutuję i odpowiem na dodatkowe pytania.

Comments powered by Disqus